Aller au contenuIk had haar verlaten toen ik haar niet meer nodig had.
Anaya keek lang naar mij. Te lang.
“Wist jij dit?” vroeg ze zacht.
Ik schudde mijn hoofd.
Maar het maakte weinig verschil.
Want plotseling stond ik daar — niet als slachtoffer, niet als bruidegom — maar als een man die drie jaar lang zijn eigen trots boven menselijkheid had geplaatst.
Reema draaide zich om.
Bij de uitgang stopte ze nog één keer.
“Ik ben niet gekomen om je te vernederen,” zei ze. “Ik ben gekomen om mezelf te bevrijden.”
En toen vertrok ze.
De ceremonie ging uiteindelijk door.
Maar niets voelde hetzelfde.
Later die avond, toen de gasten weg waren, zat Anaya tegenover mij in stilte.
“Liefde,” zei ze uiteindelijk, “is geen strategie.”
Ik kon haar niet aankijken.
“Als jij ooit twijfelt aan jezelf,” vervolgde ze, “ga je dan weer iemand anders de schuld geven?”
Ik had geen antwoord.
En dat was misschien het eerlijkste wat ik die dag had gedaan.
Soms schudt het leven je niet wakker door wat je verliest.
Maar door wat je eindelijk begrijpt.
En op mijn trouwdag leerde ik dat succes, intelligentie en ambitie niets betekenen als je nooit hebt geleerd hoe je moet liefhebben zonder voorwaarden.