Aller au contenuÉléonore bleef in de deuropening staan.
— “Sommige gesprekken komen te laat.”
— “Ik ben alles kwijt,” snikte Iseult.
Éléonore knikte langzaam.
— “Nee. Je hebt gekozen. Dat is iets anders.”
Ze sloot de deur.
Herstel
Maanden gingen voorbij. De seizoenen veranderden. Éléonore veranderde mee.
Ze begon opnieuw te schilderen — iets wat ze jaren had opgegeven. Ze ging wandelen langs de rivier. Ze lachte weer, voorzichtig, maar oprecht.
Alba bloeide op. Ze stelde minder vragen. Ze voelde de rust.
Op een avond, terwijl ze samen in bed lagen, vroeg Alba:
— “Mama… waarom is papa niet meer hier?”
Éléonore dacht even na.
— “Omdat liefde soms verdwijnt. Maar respect nooit mag verdwijnen.”
Alba knikte alsof ze het begreep.
Einde
Éléonore wist nu iets wat ze vroeger niet begreep:
Sommige vrouwen vechten luid.
Andere wachten.
Observeren.
En sluiten het boek pas wanneer elk detail vastligt.
Ze had geen spel gespeeld.
Ze had de waarheid laten winnen.