Iseult barstte in tranen uit.

— “Ik hield van je,” zei ze tegen Maël.

Éléonore keek haar strak aan.

— “Nee. Je hield van wat hij je gaf. Het geheim. De spanning. Het ego.”

Ze stond opnieuw op.

— “En nu is het voorbij.”

Maël probeerde haar tegen te houden.

— “Denk aan Alba.”

Éléonore’s stem werd harder.

— “Precies daarom.”

De nasleep

Diezelfde nacht verliet Maël het appartement met één koffer. Geen scène. Geen buren die meeluisterden. Alleen een deur die zacht dichtviel.

De dagen erna voelde Éléonore zich leeg. Niet kapot — leeg. Alsof haar lichaam eindelijk stopte met vechten.

Ze functioneerde. Ze bracht Alba naar school. Ze werkte. Ze kookte. Maar ’s avonds, wanneer het stil werd, voelde ze het gewicht van alles wat ze had verdragen zonder het te beseffen.

Iseult bleef berichten sturen. Eerst smeekbedes. Daarna uitleg. Daarna stilte.

Éléonore las ze niet meer.

De advocaat bevestigde wat ze al wist: dankzij de bewijzen verliep de scheiding snel. Maël probeerde zijn imago te redden. Hij sprak over “verwarring” en “een moeilijke periode”. Maar de feiten spraken voor zich.

Op een dag stond Iseult onverwacht voor de deur.

— “Ik wil alleen praten,” zei ze…………..

Lees verder op de volgende pagina.