Het was een koude middag, maar er was iets in Jacob’s blik dat warmte bracht. Laura voelde een mengeling van wantrouwen en opluchting toen hij voorzichtig naast haar kwam staan. Emma keek nieuwsgierig en hield haar knuffel stevig vast, alsof ze voelde dat dit moment belangrijk was.

„Kom, zegt Jacob zacht. Laten we je in de auto zetten, het is hier te gevaarlijk voor jou en je baby,” stelde hij voor. Laura knikte langzaam, te uitgeput om iets te zeggen. Ze voelde haar benen trillen toen ze opstond, maar Jacob bood zijn hand aan, niet opdringerig, gewoon een geste van steun.

Eenmaal in de auto, was het stil. De warmte sloeg langzaam door haar kleren, en Emma stak haar handje uit naar Laura. Een klein, onschuldig gebaar dat iets brak in Laura’s defensieve muur. Ze ademde diep in en probeerde het gevoel van veiligheid toe te laten. Misschien, dacht ze, is er nog hoop.

„Wil je iets drinken?” vroeg Jacob terwijl hij de auto startte. „Water, thee…?”

„Water… alstublieft,” zei Laura zacht. Haar stem klonk vreemd in haar eigen oren, klein en kwetsbaar.

Jacob gaf haar een flesje water en glimlachte bemoedigend. „Het komt wel goed. Ik beloof het.”

Laura keek naar hem, naar zijn ogen, en iets in haar zei dat hij oprecht was. Ze dacht aan Ethan, aan de manier waarop hij haar had achtergelaten, zonder uitleg, zonder afscheid. Het was alsof de wereld haar ineens had laten vallen. En toch, hier was iemand die haar serieus nam, iemand die zag dat ze hulp nodig had.

De rit was kort, maar voelde als een reis naar een andere wereld. Jacob reed rustig, en af en toe keek hij opzij om te zien of Laura oké was. Emma zat tussen hen in en praatte zachtjes over haar school, haar tekeningen, en hoe ze van ijs hield. Laura luisterde half, glimlachte zelfs een keer. Het voelde bijna normaal. Zo vreemd normaal dat het haar bijna pijn deed.

„We zijn er bijna,” zei Jacob na een tijdje. Hij stopte voor een klein, warm huis met een verzorgde tuin. Laura keek ernaar en voelde een zeldzaam gevoel van thuis. Het was niet haar huis, maar het voelde veilig.

Binnen was alles rustig. De geur van versgebakken koekjes vulde de kamer en het geluid van een zachte radio maakte de ruimte leefbaar. Emma rende naar een hoek en liet haar knuffel achter terwijl ze begon te tekenen. Jacob bood Laura een stoel aan en zette thee voor haar neer…………..

Lees verder op de volgende pagina.