Ze keek me aan met pure minachting. “Je bent gewoon jaloers omdat jij het niet kunt.”

Die woorden… die woorden sneden dieper dan alles daarvoor.

Ik voelde iets in mij breken. Niet van verdriet. Van helderheid.

“Ga weg,” zei ik. “Allebei.”

Sable lachte kort. “Dit is het huis van mijn zoon.”

Ik draaide me naar Knox. “Is dat zo?”

Hij keek naar mij. Toen naar zijn moeder. Toen naar June.

En toen deed hij iets wat ik nooit zal vergeten.

“Dit is óns huis,” zei hij langzaam. “En jij bent hier niet langer welkom.”

Sable’s gezicht vertrok. “Knox—”

“Je hebt onze grenzen genegeerd,” ging hij verder, zijn stem trillend van woede. “Je hebt mijn vrouw vernederd. En je hebt mijn kind in gevaar gebracht. Dit is voorbij.”

June stond op. “Het spijt me,” fluisterde ze. “Ik wist niet dat—”

“Je wist genoeg,” zei ik. “Ga.”

Ze vertrok zonder nog iets te zeggen.

Sable bleef staan, woedend. “Je kiest háár boven je eigen moeder?…………..

Lees verder op de volgende pagina.