Ik greep zijn arm.

“Nee,” zei ik zachtjes. “Laat mij het doen.”

Tier keek me aan, verrast. In zijn ogen zag ik woede, maar ook vertrouwen. Hij kende me goed genoeg om te weten: als ik dit zei, had ik een plan.

Ik haalde diep adem, rechtte mijn rug en liep langzaam naar voren. Mijn hart bonsde, maar mijn gezicht bleef kalm. Delphine keek me onderzoekend aan, alsof ze wilde zien of ze me eindelijk had gebroken.

“Wat is er, Quill?” vroeg ze zoet. “Je ziet zo bleek.”

Ik glimlachte. Niet mijn beleefde glimlach. Niet mijn ‘laat-maar’-glimlach. Maar een rustige, zelfverzekerde glimlach.

“Ik vind het eigenlijk prachtig,” zei ik luid genoeg zodat de kerk het kon horen. “Zes vrouwen in wit. Het past perfect bij wat er vandaag gaat gebeuren.”

Haar wenkbrauwen trokken even samen.

“O? Wat bedoel je daarmee, lieverd?”

Ik draaide me om naar de gasten en hief mijn hand lichtjes op, zoals iemand die het woord neemt zonder te schreeuwen.

“Dames en heren,” begon ik. “Voordat we beginnen, wil ik iets delen. Niet om drama te veroorzaken, maar om eerlijk te zijn. Want vandaag draait om waarheid, respect en familie.”

Tier kwam naast me staan. Zijn hand vond de mijne.

“De familie van mijn toekomstige man heeft ervoor gekozen om vandaag wit te dragen,” vervolgde ik. “Dat is hun recht. Maar wit staat traditioneel ook voor zuiverheid, steun en goede intenties.”

Ik keek Delphine recht aan.

“En daarom wil ik iets doen wat helemaal past bij die symboliek.”

Ik knikte naar de weddingplanner, die verstijfd stond bij de zijdeur. Ze aarzelde even, maar kwam toen naar voren met de doos waar we het weken geleden over hadden gehad. Iets wat niemand, behalve ik en Tier, kende………….

Lees verder op de volgende pagina.