Aller au contenuIk staarde hem aan. Mijn vijftienjarige zoon. Een kind dat nog huiswerk zou moeten maken en vrienden zou moeten zien. Geen baby verzorgen.
“Hoe lang?” vroeg ik hees.
“Vier maanden.”
Vier maanden.
Mijn knieën voelden zwak. Ik ging op de bank zitten, mijn hoofd in mijn handen.
“Waarom heb je me niets gezegd?” fluisterde ik.
Jordan knielde voor me neer. “Omdat elke keer als ik je zag, je zo moe was. Zo gestrest. Ik dacht… als ik het nog even alleen kon doen. Tot alles beter werd.”
Ik pakte zijn gezicht tussen mijn handen.
“Dit had jij nooit alleen mogen dragen,” zei ik. “Nooit.”
Zijn ogen vulden zich met tranen. “Maar ik kon haar niet achterlaten.”
Ik keek naar Maya. Zo klein. Zo kwetsbaar. Onschuldig in een web van volwassen fouten.
En ineens wist ik precies wie ik moest confronteren.
Die avond belde ik Mark.
“Erin?” zei hij verrast. “Is alles oké?”
“Waar ben je?” vroeg ik kil.
“Eh… thuis?”
“Mooi,” zei ik. “Blijf daar. We moeten praten. Nu.”
Een uur later stond ik in zijn woonkamer. Jordan was thuis gebleven met Maya.
Mark wist het al, zag ik aan zijn gezicht………….