Vance lachte schamper. “Droom verder.”

Maar karma had al besloten dat het genoeg was geweest.

Twee weken later gebeurde het.

Vance kwam die avond woedend thuis, zijn gezicht rood, zijn adem zwaar.

“De auto is weg,” schreeuwde hij.

Mijn moeder sprong op. “Wat bedoel je, weg?”

“Gestolen!” riep hij. “Van de parkeerplaats bij mijn werk.”

Ik keek Jasper aan. Hij zei niets. Maar ik zag iets in zijn ogen. Rust.

De politie kwam. Rapporten werden ingevuld. Vance ijsbeerde door het huis.

Drie dagen later belde de verzekering.

“Het spijt ons,” zei de stem aan de andere kant van de lijn. “Uw polis was verlopen.”

Mijn moeder werd lijkbleek. “Verlopen?”

Vance begon te schreeuwen. Hij had de premie nooit betaald.

De auto was niet verzekerd.

Maar dat was nog niet alles……………

Lees verder op de volgende pagina.