Aller au contenu“Oh, jawel,” zei ik zacht. “Dit is mijn huis. Mijn geld. Mijn naam.”
Ze keek naar Daniel. “Zeg iets!”
Hij keek naar de papieren. Bleek. Stil.
“Je wist hiervan?” fluisterde hij tegen mij.
“Ja,” antwoordde ik. “Net zoals jij wist dat zij zouden komen.”
Margaret stond op. “Je denkt dat je gewonnen hebt?”
Ik stond ook op. “Nee. Ik denk dat ik mezelf heb teruggevonden.”
Die nacht sliep ik alleen.
Maar voor het eerst in lange tijd sliep ik diep.
Een maand later was het huis weer stil. Geen kritiek. Geen controle. Alleen de zee.
Daniel was vertrokken. Niet boos. Niet schreeuwend. Gewoon leeg.
En ik?
Ik zat op het terras, koffie in mijn handen, zon op mijn gezicht.
Ik had mijn baan opgegeven.
Maar ik had mezelf teruggenomen.