De sleutels lagen midden op de tafel.

Ze maakten bijna geen geluid toen ze het hout raakten, maar in de kamer voelde het alsof iemand een glas had laten vallen.

Mijn vader keek ernaar alsof ze niet echt waren.

“Waar… is dat van?” vroeg hij, met een glimlach die te lang bleef hangen.

Ik haalde mijn schouders een beetje op.

“Van mijn huis,” zei ik rustig.

Een paar mensen aan tafel stopten met eten.

Mijn tante Linda liet haar vork zakken.

“Je huis?” herhaalde ze.

Mijn vader lachte nerveus.

“Kom op, Myra,” zei hij luchtig. “Je hoeft hier geen grap van te maken.”

Ik keek hem aan.

“Het is geen grap.”

Nathan kneep zacht in mijn hand onder de tafel.

Ik draaide de sleutels een beetje zodat het kleine metalen label zichtbaar werd.

Op het label stond een adres.

Het adres van het duplex-huis dat ik drie jaar eerder had gekocht.

De kamer werd stiller.

Mijn vader boog zich iets naar voren om het label te lezen.

Zijn glimlach verdween.

“Waar heb je dat geld vandaan?” vroeg hij scherp.

Ik glimlachte licht.

“Van werken.”

Iemand kuchte ongemakkelijk.

Mijn vader schudde zijn hoofd.

“Dat is onmogelijk,” zei hij snel. “Je hebt altijd moeite gehad om rond te komen.”

Er ging een kleine golf van gefluister door de kamer.

Toen maakte mijn tante Linda haar tas open.

Het geluid van de rits was zacht, maar iedereen hoorde het.

Ze haalde een envelop eruit.

Dik papier.

Geel geworden aan de randen.

Ik kende die envelop.

Ik had hem jaren niet gezien.

Linda keek naar mijn vader.

“Gerald,” zei ze langzaam, “misschien is dit een goed moment om dit te laten zien.”

Mijn vader werd plotseling bleek.

“Dat is niet nodig,” zei hij snel.

Maar Linda legde de envelop al op tafel.

Op de voorkant stond een naam geschreven in het handschrift van mijn moeder.

Myra.

Mijn hart sloeg een slag over.

Nathan keek naar mij.

“Heb je dit ooit gelezen?” fluisterde hij.

Ik schudde mijn hoofd.

“Niet helemaal.”

Mijn moeder had de brief geschreven vlak voor ze stierf……………..

Lees verder op de volgende pagina.