De volgende ochtend werd ik wakker in een nieuwe kamer, een kamer die niet veel had, maar die gevuld was met iets wat ik in lange tijd niet had gevoeld: rust. Mijn dochters sliepen nog, hun zachte ademhaling was het enige geluid in de kamer. Ik keek naar hen en wist dat, hoewel we alles hadden verloren, we nu iets heel waardevols hadden gevonden: een plek om opnieuw te beginnen.

De afgelopen dagen waren een waas van angst, verdriet en wanhoop geweest, maar nu voelde het anders. Dit was een nieuw begin, en hoewel ik niet wist waar de weg ons naartoe zou leiden, voelde ik dat het niet meer zo donker was als daarvoor.

Die ochtend kwam een vrouw het centrum binnen, een vrijwilliger die hier werkte. Ze had een kalme, vriendelijke uitstraling, en haar ogen straalden begrip uit. Ze had het gevoel dat ik nog niet helemaal klaar was om te praten, dus ze vroeg me alleen of ik een kopje koffie wilde. We gingen zitten aan een kleine tafel, en ze begon op zachte toon te praten.

« Ik weet dat het moeilijk is, maar hier is het begin van iets nieuws, Maya. Dit is een plek waar je niet hoeft te vechten tegen mensen die je naar beneden halen. Hier kun je ademhalen, en in je eigen tempo opnieuw leren hoe je voor jezelf en voor je kinderen zorgt……………

Lees verder op de volgende pagina.