Zijn gezicht ernstiger dan ervoor.

— We hebben iets gevonden.

Marianne keek op.

— Laura?

Hij knikte niet meteen.

— We hebben haar gevonden… zei hij uiteindelijk.

Een stilte.

Zwaar.

— Ze leeft nog.

Marianne sloeg haar hand voor haar mond.

— Maar…

Hij keek even naar Centaure.

— Ze is er slecht aan toe.

Nog een stilte.

— Ze vroeg maar één ding toen ze wakker werd.

Marianne voelde haar hart sneller slaan.

— Wat?

Renaud keek haar recht aan.

— Haar zoon.

En toen, zachter:

— En haar hond.

Marianne slikte.

— Ze heeft geen idee…

— Dat hij het heeft gehaald? maakte Renaud af.

Ze schudde haar hoofd.

— Nog niet.

Diezelfde dag…

werd een beslissing genomen.

Niet medisch.

Menselijk.

Centaure werd, ondanks zijn toestand, voorzichtig verplaatst.

Niet ver.

Alleen…

naar een andere kamer.

Naast Laura.

Toen ze hem binnenbrachten…

was de kamer stil.

Laura lag bleek.

Zwanger geweest.

Gewond.

Maar levend.

Haar ogen gingen langzaam open.

Verward.

Totdat ze hem zag.

— Centaure… fluisterde ze.

Haar stem brak.

De hond bewoog nauwelijks.

Maar zijn staart………………..

Lees verder op de volgende pagina.