—

“Er is geen enkele overeenkomst,” zei hij,

“die u of uw ouders het recht geeft hier te verblijven zonder expliciete toestemming van de eigenaar.”

—

Een korte pauze.

—

“En die toestemming…”

hij keek naar mij,

“…is ingetrokken.”

—

De woorden hingen zwaar in de lucht.

—

Harper lachte nerveus.

—

“Dit is toch niet serieus?” zei ze.

“Het is maar voor een paar dagen—”

—

Ik keek haar recht aan.

—

“Net zoals het ‘maar een paar dagen’ was dat ik moest vertrekken?” vroeg ik rustig.

—

Ze zei niets.

—

Patrick schoof een tweede document naar voren.

—

“Daarnaast,” zei hij,

“is er sprake van onrechtmatig gebruik van het pand in publieke communicatie.”

—

Harper’s gezicht verstrakte.

—

“Ik heb screenshots,” zei ik.

—

Ik haalde mijn telefoon boven.

Toonde haar de foto.

—

“Our oceanfront sanctuary.”

—

De kamer werd stil.

—

“Dat is gewoon een caption,” zei ze snel.

—

“Woorden hebben betekenis,” antwoordde ik.

—

Haar moeder zette een stap naar voren.

—

“Dit loopt uit de hand,” zei ze.

—

Ik knikte.

—

“Inderdaad,” zei ik.

“Maar niet door mij.”

—

Toen kwam de vraag waar alles om draaide:

—

“Waar is Caleb?” vroeg ik.

—

Harper aarzelde.

—

“Hij… komt straks,” zei ze.

—

Ik glimlachte licht.

—

“Goed,” zei ik.

“Dan kan hij dit ook horen…………..

Lees verder op de volgende pagina.