Aller au contenuMijn keel werd droog.
— Denk je dat ze…?
Hij schudde zijn hoofd.
— Ik weet het niet.
Maar die nacht besloten we wakker te blijven.
Om drie uur zaten Liam en ik stil in het donker.
En precies op tijd…
hoorden we het geluid van de slaapkamerdeur van Margaret die openging.
Langzame voetstappen in de gang.
Toen verscheen haar schaduw onder onze deur.
Ze klopte.
Toc… toc… toc.
Maar dit keer stond Liam op en trok de deur meteen open.
Margaret stond daar.
Haar ogen groot van schrik.
— Liam?! Waarom ben je wakker?
Hij keek naar haar.
— Mam… met wie praat je elke nacht?
Ze keek eerst naar hem.
Toen… langzaam naar de trap achter zich.
Haar gezicht werd bleek.
En met een trillende stem fluisterde ze:
— Je broer komt elke nacht de trap op…
Mijn hart stopte bijna.
— Wat?
Ze keek Liam recht aan.
— En elke nacht probeer ik hem tegen te houden… voordat hij aan jullie deur klopt.