Aller au contenuDie avond ging ik thuis aan zijn bureau zitten. Ik opende zijn agenda’s. En daar zag ik het.
Elke dinsdag:
“Bank.”
Geen uitleg. Geen aantekeningen.
Alleen trouw.
Ik had gedacht dat hij afstandelijk was.
Dat hij vastzat in routines.
Dat hij soms meer van orde hield dan van spontaniteit.
Maar nu wist ik de waarheid.
Mijn man was geen man van grote gebaren.
Hij was een man van beloften die hij elke week opnieuw nakwam.
En elke dinsdag,
zonder dat ik het wist,
hield hij van mij
op zijn eigen stille manier.
Tot het einde.