Een paar seconden stonden we elkaar alleen maar aan te kijken.
Het huis leek te ademen. De koelkast zoemde zacht, ergens kraakte hout. Mijn hand zat nog steeds om de deurklink geklemd, alsof loslaten zou betekenen dat dit allemaal echt werd.
“Je… kent mijn naam?” vroeg ik eindelijk. Mijn stem klonk vreemd, alsof hij niet van mij was.
De jonge vrouw knikte langzaam. Haar ogen vulden zich meteen met tranen. Ze was bang, maar niet verrast.
“Ja,” fluisterde ze. “Ik hoopte alleen dat het nooit zo zou gebeuren.”
Ik deed een stap achteruit. Mijn hart bonsde in mijn oren.
“Wie ben jij?” vroeg ik.
“Lily,” zei ze. “Mijn naam is Lily.”
Ik zag nu hoe netjes de kamer was. Geen rommel. Schone lakens. Een klein nachtlampje. Boeken zorgvuldig opgestapeld. Dit was geen tijdelijke schuilplaats. Dit was een thuis.
“Hoe lang?” vroeg ik, bijna automatisch.
Ze keek naar haar handen.
“Bijna twee jaar.”
Twee jaar.
De woorden sloegen me uit balans. Ik moest me vastgrijpen aan het deurkozijn om niet te vallen.
“Heeft hij je verteld dat hij getrouwd was?” vroeg ik, al wist ik het antwoord………….

Lees verder op de volgende pagina.