Dat was de grens. Ik glimlachte beleefd, maar vanbinnen kookte ik.

Die nacht lag ik wakker. Ik wist dat een gesprek met Daniel weinig zou helpen. Hij had altijd een zwak voor zijn moeder. Voor hem was Linda een onschuldig slachtoffer van de omstandigheden. Voor mij was ze een indringer.

De ochtend van de waarheid

De volgende ochtend klonk er plots een kreet uit de badkamer. „Wat is dit in hemelsnaam?!” riep Daniel.

Ik rende erheen, bang dat er iets ernstigs was gebeurd.

Daar stond hij, bleek, met een open kastje in zijn handen.

Tussen de handdoeken lag niet alleen zijn moeders toiletspullen… maar ook mijn sieradendoos, een stapel ongeopende enveloppen met onze rekeningen én het potje crème dat ik kwijt was. Half leeg, met haar naam op een plakbriefje erop geschreven.

„Ze heeft gewoon… alles ingepikt,” stamelde hij.

Op dat moment kwam Linda binnen. „Oh, dat zijn maar een paar dingetjes die ik tijdelijk wilde gebruiken. Jullie zijn zo overdreven.”

Maar ik zag in Daniels ogen dat er iets geknapt was. Hij had het bewijs zelf gevonden, en dit keer kon hij haar niet verdedigen……

lees meer op de volgende pagina