Mateo bleef doodstil staan.

Zijn blik ging van Lucía… naar de deur… en weer terug.

Toen hief hij langzaam het blauwe dossier op.

“Niemand gaat ergens heen,” zei hij rustig. “Niet voordat dit is opgehelderd.”

De toon van zijn stem was niet luid.

Maar hij was ijskoud.

—

De glimlach van Daniela begon al te vervagen.

“Wat is dat?” vroeg ze, met een geforceerde luchtigheid.

Mateo antwoordde niet meteen.

Hij opende het dossier.

Binnenin zaten documenten.

Officiële papieren.

Stempels.

Handtekeningen.

—

“Dit,” zei hij uiteindelijk, “is het eigendomsdossier van dit appartement.”

De stilte viel als een steen.

De moeder fronste.

“Waar heb je het over? Dit is óns huis.”

Mateo keek haar recht aan.

“Was,” corrigeerde hij.

—

Hij haalde één document naar voren en hield het omhoog.

“Drie maanden geleden hebben jullie een lening afgesloten… met dit appartement als onderpand.”

De vader verstijfde.

Daniela keek plots nerveus naar haar moeder.

“En omdat de betalingen niet zijn nagekomen,” ging Mateo verder, “is het eigendom overgedragen.”

Hij pauzeerde even.

Zijn blik verschoof naar Lucía.

“Op naam van mijn vrouw.”

—

“Wat?!” riep Daniela.

De moeder schudde haar hoofd.

“Dat is onmogelijk. Dat kan niet!”

Mateo stapte een paar treden dichterbij.

“Het is niet alleen mogelijk,” zei hij kalm, “het is gebeurd.”

Hij wees naar het document.

“Notarieel bevestigd. Wettelijk afgerond. Sinds twee weken.”

—

De vader probeerde iets te zeggen, maar zijn stem faalde.

“Waarom… waarom wisten wij dit niet?” vroeg hij uiteindelijk.

Mateo keek hem strak aan.

“Omdat jullie nooit de moeite hebben genomen om de papieren te lezen die jullie ondertekenden.”

—

Daniela’s gezicht werd wit.

“Dus… dit is haar huis?” fluisterde ze.

Mateo knikte langzaam.

“Ja.”

—

Er viel een lange stilte.

Diezelfde deur waar ze Lucía net hadden uitgezet…

was nooit van hen geweest.

—

Lucía stond nog steeds op de stoep.

Zwak……. …….

Lees verder op de volgende pagina.