“Ik wil het goedmaken,” zei ze.

Maar haar stem…

had haar kracht verloren.

De rechter knikte langzaam.

Toen keek hij naar de jongens.

“Jullie hebben moedig gesproken,” zei hij.

Daarna… naar mij.

“En u,” voegde hij toe,

“heeft tien jaar lang bewezen wat verantwoordelijkheid betekent.”

Mijn handen trilden.

Hij pakte zijn hamer.

“De rechtbank heeft haar beslissing genomen.”

De zaal hield zijn adem in.

“De voogdij blijft volledig bij de grootmoeder.”

Een golf van emotie overspoelde me.

Maar hij was nog niet klaar.

“Daarnaast zal de moeder alleen begeleid bezoek krijgen, onder toezicht en op basis van de wensen van de kinderen.”

Vanessa zakte terug in haar stoel.

Verslagen.

De hamer sloeg.

“Zaak gesloten.”

Ik voelde twee armen om me heen.

Jeffrey.

George.

Ze hielden me stevig vast.

Alsof ze bang waren dat iemand me zou afpakken.

Maar deze keer…

was dat niet meer mogelijk.

Buiten de rechtszaal scheen de zon.

Alles voelde… lichter.

Vanessa liep langs ons zonder iets te zeggen.

Geen excuses…………….

Lees verder op de volgende pagina.