“Speel met iets anders,” zei ze. “Deze pop ziet er goedkoop uit. Je vader zal jullie wel iets mooiers kopen.”

Sofi’s lip begon te trillen.

“Ik wil die… het is van mama…”

De volgende woorden van Valeria deden Diego verstijven.

“Ja, ja, van je moeder, ik weet het. Maar je moet leren dat het verleden voorbij is. Jullie moeten vooruitkijken.”

Sofi begon stil te huilen.

Luca zette een stap naar voren.

“Alsjeblieft, geef het terug,” zei hij met een zachte, maar vastberaden stem. “Ze slaapt er altijd mee.”

Valeria draaide zich naar hem toe met een blik die niets goeds voorspelde.

“Jij gaat me niet vertellen wat ik moet doen, begrepen? Ik ben hier de volwassene.”

Diego voelde zijn bloed koken. Dit ging te ver. Maar precies op het moment dat hij wilde binnenstormen, hield hij zichzelf tegen. Hij moest weten hoe ver Valeria zou gaan. Hij moest bewijs hebben, om zichzelf én zijn kinderen te beschermen.

Valeria liep terug naar haar stoel en pakte haar telefoon.

“Kinderen zijn zo… vermoeiend,” mompelde ze. “Als Diego niet zo rijk was, zou ik nooit—”

Ze stopte midden in haar zin toen haar scherm oplichtte.

Diego kneep zijn ogen samen. Hij kende dat toonbeeld van tevredenheid dat over haar gezicht gleed maar al te goed: iemand had haar bewonderd, had haar geliked, had haar weer die oppervlakkige bevestiging gegeven waar ze zo naar hunkerde……….

Lees verder op de volgende pagina