Diego bleef roerloos staan in de schaduw van de deuropening. Zijn hart klopte zo luid dat hij bang was dat Valeria het zou horen. Het beeld van zijn drie kinderen, zo kwetsbaar en stil, deed zijn maag samentrekken. Sofi klemde haar pop tegen zich aan alsof ze tegen een onzichtbare storm moest vechten. Mateo trok zenuwachtig aan een los draadje van zijn trui. Luca, altijd de kleine beschermer, ging iets dichter bij zijn broer en zus staan.

Valeria keek hen aan met een blik die koud en ongeduldig was. Heel anders dan de warme, charmante glimlach die ze altijd droeg in het bijzijn van hun vrienden, familie of de pers.

“Luister goed,” zei ze streng. “Jullie vader is er niet. Dat betekent dat jullie je gedragen. Ik wil geen rommel, geen lawaai en zeker geen gekibbel. Is dat duidelijk?”

De kinderen knikten braaf, maar hun ogen verraadden hun angst. Diego voelde een steek van schuld. Hoe vaak had hij zichzelf overtuigd dat Valeria een goede tweede moeder zou zijn? Hoe vaak had hij zijn twijfels verdrongen omwille van zijn verlangen om opnieuw lief te hebben, om niet langer alleen te zijn met zijn rouw?

Valeria liep naar de salontafel en pakte de afstandsbediening. Ze zette haar favoriete muziek op, een ritmisch nummer dat helemaal niet paste bij de rustige sfeer van de villa. Ze liet zich in een fauteuil vallen zonder nog aandacht te schenken aan de kinderen.

“Ga daar zitten,” beval ze Sofi, wijzend naar een stoel in de hoek. “En jij, Luca, hou je broertje bezig. Maar zachtjes.”

Luca knikte gehoorzaam en leidde Mateo voorzichtig naar een paar bouwblokjes die in een mandje lagen. Sofi zette zich neer en keek naar haar knieën.

Toen gebeurde er iets dat Diego’s adem volledig wegnam.

Sofi’s pop viel uit haar armen en rolde over de vloer. Het was haar kostbaarste bezit, een herinnering aan haar moeder, die haar de pop had gegeven op haar laatste verjaardag. Sofi stond op, deed een paar stappen en bukte zich om de pop op te rapen.

Voordat ze haar vingers kon sluiten, klonk Valeria’s stem scherp als glas.

“Laat dat liggen! Ik heb gezegd dat je zou zitten!”

Sofi verstijfde en keek met grote ogen naar Valeria.

“Maar… het is mijn pop,” fluisterde ze.

Valeria stond op en liep naar haar toe. Haar hakken tikten hard tegen de vloer, elke stap als een dreun in Diego’s borst. Ze pakte de pop op, bekeek haar met een blik van afkeer en legde haar onaangeroerd op een hoge plank……..

Lees verder op de volgende pagina