Valerie voelde hoe haar hart tegen haar ribben sloeg terwijl de zwarte sedans buiten het café stopten alsof ze hier al precies wisten waar ze moest zijn.

De twee mannen in donkere pakken stapten uit zonder haast. Dat maakte het erger. Mensen die geen haast hebben, zijn meestal zeker van hun macht.

Daniel liet haar pols los en keek naar de achterdeur van het café.

“We moeten gaan,” fluisterde hij.

“Daniel…” Valerie keek opnieuw naar haar telefoon. Nog een bericht van Alexander verscheen.

Antwoord me nu.

Daaronder meteen nog één.

Ik hou niet van leugens.

Een ijskoude rilling trok langs haar rug.

Plotseling herinnerde ze zich kleine dingen die ze vroeger negeerde. Hoe Alexander altijd precies wist waar ze was. Waarom hij haar ervan overtuigde om haar locatie te delen “voor veiligheid”. Waarom hij kwaad werd als ze onverwachts van planning veranderde.

Geen liefde.

Controle.

De mannen buiten liepen nu richting ingang.

Daniel stond meteen op. Zijn stoel schraapte hard over de vloer.

“Valerie. Nu.”

Voor het eerst in jaren twijfelde ze niet aan hem.

Ze pakte haar tas, greep de versleten envelop stevig vast en volgde hem naar achteren door een smalle gang die rook naar koffie, afwasmiddel en oud frituurvet.

Achter hen ging de deurbel van het café.

De mannen waren binnengekomen……………

Lees verder op de volgende pagina.