Aller au contenuDe ommekeer
De rest van de zitting verliep als een langzaam instortend kaartenhuis.
Elke beschuldiging die Eric had voorbereid, werd weerlegd met documenten.
Elke poging om mij zwak te laten lijken, werd ondermijnd door feiten.
De rechter kondigde uiteindelijk een voorlopig besluit aan:
Bevriezing van Eric’s rekeningen
Onderzoek naar fraude
Herziening van de vermogensverdeling
Volledige juridische kosten ten laste van Eric
De hamer sloeg neer.
De zitting was voorbij.
In de gang
Buiten de rechtszaal stond Eric stil alsof hij niet begreep wat er zojuist was gebeurd.
Zijn zelfvertrouwen was verdwenen.
“Hoe?” vroeg hij zacht, bijna wanhopig. “Hoe heb je dit gedaan?”
Ik keek hem rustig aan.
“Je dacht dat ik alleen was.”
Ik knikte naar Van der Meer, die op een afstand stond te wachten.
“Maar ik was alleen omdat ik dat moest zijn. Niet omdat ik zwak was.”
Tiffany liep zonder iets te zeggen weg.
Eric bleef achter, verslagen.
De waarheid over de advocaat
Terwijl we het gebouw verlieten, vroeg ik Van der Meer:
“Waarom besloot u mij te helpen?”
Hij glimlachte licht.
“Uw vader was ooit mijn professor aan de universiteit. Hij zei altijd dat rechtvaardigheid niets betekent als niemand ervoor durft te vechten.”
Mijn hart sloeg een slag over.
Mijn vader was jaren geleden overleden.
Maar blijkbaar had zijn naam nog steeds gewicht.
Een nieuw begin
Buiten scheen de zon fel op de trappen van het gerechtsgebouw.
Voor het eerst in maanden voelde mijn borst licht.
Niet omdat ik gewonnen had.
Maar omdat de waarheid gehoord was.
Eric had gedacht dat macht lag in geld, dure advocaten en arrogantie.
Maar echte kracht lag in geduld.
In bewijs.
In waarheid.
En soms…
in degene die onverwacht door een deur naar binnen loopt met een zijden stropdas en een leren aktetas — precies op het moment dat gerechtigheid hem nodig heeft.