Hij overhandigde een map aan de griffier.

Eric keek verward.

Zijn advocaat bladerde erdoor — en werd langzaam bleek.

“Dit,” vervolgde Van der Meer, “zijn banktransacties van de afgelopen twee jaar. Ze tonen systematische overdrachten van gezamenlijke rekeningen naar privé-rekeningen die op naam staan van de heer Eric en een derde partij.”

Hij pauzeerde.

“Die derde partij is mevrouw Tiffany.”

Een zachte golf van gefluister ging door de zaal.

Tiffany’s gezicht verloor alle kleur.

Eric sprong overeind.

“Dat is uit zijn context gehaald!”

Van der Meer keek hem slechts rustig aan.

“Daarnaast,” ging hij verder, “bevatten deze documenten bewijs van verborgen investeringen, niet-gedeclareerde inkomsten en pogingen tot het wegsluizen van vermogen vlak vóór de scheidingsprocedure.”

De rechter’s wenkbrauwen trokken samen.

Eric’s advocaat fluisterde haastig tegen hem.

Voor het eerst zag ik angst in Eric’s ogen.

De waarheid die hij vergeten was

De rechter richtte zich tot mij.

“Mevrouw, waarom heeft u deze informatie niet eerder ingediend?”

Van der Meer antwoordde namens mij.

“Omdat mijn cliënt pas recent toegang kreeg tot bepaalde financiële archieven die jarenlang buiten haar medeweten werden beheerd.”

Hij sloot zijn map.

“Mijn cliënt is niet financieel onbekwaam. Zij werd bewust misleid.”

Hij keek kort naar Eric.

“Systematisch……………..

Lees verder op de volgende pagina.