Aller au contenuRechter Duval stond op.
“Deze zitting wordt onmiddellijk geschorst.”
Maar het was te laat om controle terug te nemen.
Journalisten stormden naar voren. De parketwachters probeerden orde te houden. De officier van justitie eiste onmiddellijke inbeslagname van het toestel.
Étienne sprak luid en helder:
“Wij eisen onmiddellijke vrijlating van mijn cliënte en een strafrechtelijk onderzoek naar meineed, bewijsvervalsing en samenzwering.”
Valérie’s perfecte façade was verdwenen.
Ze keek naar haar dochter alsof ze een vreemde was.
“Je hebt alles vernietigd,” fluisterde ze.
Camille antwoordde rustig:
“Nee. Ik heb het gestopt.”
Drie maanden later werd Margot Lefèvre volledig vrijgesproken.
Het collier was bewust geplaatst. De rechter werd onderzocht wegens mogelijke belangenverstrengeling. Valérie Montclair werd aangeklaagd voor meineed en obstructie van de rechtsgang.
Maar dat was niet het grootste nieuws.
In een kleine, eenvoudige woning aan de rand van de stad zat Margot aan een houten tafel.
Aan de overkant zat Camille.
Geen luxe meer. Geen villa. Geen marmer.
Alleen stilte.
“Ben je boos?” vroeg Camille zacht.
Margot keek naar haar dochter — écht naar haar.
“Nee,” zei ze. “Ik ben trots.”
Camille glimlachte voor het eerst zonder angst.
Soms verandert gerechtigheid niet door macht.
Niet door geld.
Maar door één stem die besluit niet langer stil te blijven.
En die dag, in een zaal die al beslist had over het lot van een eenvoudige kokkin,
werd alles veranderd door een meisje dat haar telefoon aanzette.