“Zet het geluid harder,” zei hij schor.

De woorden vulden de zaal.

Margot sloeg haar hand voor haar mond.

Étienne Garnier sprong recht.

“Uw Eer, dit is duidelijk bewijsmateriaal van manipulatie en valse beschuldiging!”

Rechter Duval was niet alleen bleek. Hij zweette.

Valérie stond abrupt op.

“Dat is gemanipuleerd! Dat is nep! Ze liegt!”

Camille draaide zich naar haar moeder.

“Ik lieg niet meer,” zei ze.

De zaal was muisstil.

“Die avond,” vervolgde het meisje, “hoorde ik jullie praten. Ik heb mijn telefoon onder de deur geschoven. Ik wist niet waarom… maar ik wist dat het belangrijk was.”

Ze keek naar Margot.

“Ik weet waarom je mama wilde wegsturen.”

Margot voelde haar knieën zwak worden.

“Vertel het,” fluisterde Étienne.

Camille slikte.

“Omdat Margot mijn echte moeder is.”

De woorden vielen als glas op steen.

Een collectieve ademhaling ging door de zaal.

Valérie greep de bank vast.

“Onzin!” schreeuwde ze. “Ze is mijn dochter!”

Maar Camille schudde haar hoofd.

“Ik heb het gehoord. Jaren geleden. Jij kon geen kinderen krijgen. Papa wilde niet dat iemand het wist. Margot was zwanger… en toen was ik er.”

Margot barstte in tranen uit.

Twaalf jaar.

Twaalf jaar had ze gezwegen.

Niet voor geld. Niet uit schaamte.

Maar omdat haar was beloofd dat haar dochter een beter leven zou krijgen………………….

Lees verder op de volgende pagina.