Het zachte klikje van een telefoon die ontgrendeld wordt, klonk luider dan de hamer van de rechter.

Iedereen hoorde het.

Rechter Laurent Duval keek geïrriteerd op.

“Wie gebruikt daar een telefoon in mijn rechtszaal?”

Maar het was te laat.

Camille stond al recht.

Elf jaar oud. Vlechtjes strak langs haar hoofd. Haar handen trilden niet.

“Mama,” zei ze zacht, maar duidelijk hoorbaar, “je bent iets vergeten.”

De hele zaal draaide zich naar haar om.

Valérie Montclair werd lijkbleek.

“Camille, ga zitten. Nu,” siste ze.

Maar het meisje liep het gangpad in. Niet snel. Niet paniekerig. Vastberaden.

Ze hield haar telefoon omhoog.

“Dit moet iedereen zien.”

De parketwachter wilde ingrijpen, maar er zat iets in haar blik dat hem deed aarzelen.

Rechter Duval klopte met zijn hamer.

“Dit is geen theater! Zet dat apparaat uit!”

Camille keek naar hem.

“U moet dit zien, meneer de rechter.”

Ze draaide het scherm naar de griffier, die het automatisch aannam — misschien uit reflex, misschien uit nieuwsgierigheid.

Op het scherm speelde een video.

Datumstempel: drie weken geleden.

Beeld: de kleedkamer van Valérie Montclair.

Geluid: twee stemmen.

Eén daarvan was onmiskenbaar die van Valérie.

“…ze mag niet blijven,” klonk het helder. “Als ze haar mond opendoet, is alles voorbij.”

Een tweede stem — een man.

“En het collier?”

Valérie lachte. Niet huilerig. Niet elegant.

Koud.

“Leg het in haar tas. Ze zal toch niemand geloven. Een kokkin tegen mij? Kom nou.”

De griffier verstijfde………………

Lees verder op de volgende pagina.