Élise werd ijskoud. Haar wangen brandden.

Maar Marianne was nog niet klaar.

— “We willen geen… ongemakkelijke indruk maken op onze gasten. Zakenpartners komen hier elke week, en het zou beter zijn als u een datum kiest om terug te keren naar… uw dorp.”

Ze sprak “uw dorp” alsof het een ziekte was.

Élise’s stem brak.

— “Maar… Luc heeft me zelf uitgenodigd…”

Marianne grinnikte zachtjes.

— “Omdat hij zich schuldig voelt. Zoals altijd. Luc is zwak als het om familie gaat. Hij zegt ja tegen alles wat zielig lijkt.”

Ze boog zich naar Élise, fluisterend:

— “U behandelt hem alsof hij tien jaar oud is. Maar hij is nu een man. Mijn man. En ik laat niet toe dat iemand — zelfs zijn moeder — zijn imago vernietigt.”

Imago.

Het woord sneed dieper dan elk ander.

Élise slikte, zodat haar hart niet uit haar keel zou springen.

Toen hoorde ze voetstappen achter zich.

Luc.

— “Alles goed hier?” vroeg hij, nog buiten adem van zijn vergadering.

Marianne draaide zich bliksemsnel om, opnieuw dat perfecte gemaakte lachje………….

vervolg op de volgende pagina