De kleine lichtvlek aan de horizon bleef eerst vaag. Maddie wist niet of het een fata morgana was of een echte auto. Toch bleef ze lopen, haar zoontje Oliver stevig tegen zich aangedrukt. Ze herhaalde steeds dezelfde woorden: « Nog één stap. Nog één stap. »

Na enkele minuten werden de lichten groter. Een terreinwagen van de parkdienst reed langzaam over het zand. Een ranger stapte uit en zag onmiddellijk hoe uitgeput moeder en kind waren.

« Blijf rustig, » zei hij terwijl hij een deken om Oliver wikkelde. « Jullie zijn nu veilig……………

Lees verder op de volgende pagina.