Scherp.

Nerveus.

—

“Wat bedoelt hij?” vroeg ze.

—

Daniel gaf geen antwoord.

Omdat hij het al wist.

—

“Ik heb het gekocht via Mastiff Holdings,” zei ik.

“Mijn naam stond altijd bovenaan.”

—

Een stilte.

Dan een andere toon.

—

“Waarom zou je zoiets doen?” vroeg hij.

—

Dat was de vraag.

Eindelijk.

—

“Omdat vertrouwen niet gegeven wordt,” zei ik.

“Het wordt verdiend.”

—

Hij lachte kort.

Zonder humor.

—

“Dus dit is wraak?”

—

Ik dacht even na.

—

“Nee,” zei ik.

“Dit is verantwoordelijkheid.”

—

Ik hoorde een deur opengaan.

Voetstappen.

—

Dezelfde onbekende stem sprak weer, dit keer duidelijker:

“U heeft 48 uur om het pand te verlaten.”

—

“Je kunt dit niet maken!” riep Daniel.

—

Ik antwoordde niet meteen.

—

“Gisteren,” zei ik uiteindelijk,

“heb je iets gedaan dat niet meer terug te draaien is.”

—

Hij zweeg.

—

“Ik ben niet boos,” ging ik verder.

“Ik ben klaar.”

—

Die woorden…

kwamen harder aan dan geschreeuw ooit zou doen.

—

Sophia nam plots de telefoon.

—

“U overdrijft dit allemaal,” zei ze.

“Het was een misverstand—”

—

“Een misverstand verandert geen gedrag,” onderbrak ik haar……………….

Lees verder op de volgende pagina.