Ik nam rustig op.

—

“Pap… wat is dit?” Daniel’s stem trilde.

Niet van woede.

Van paniek.

—

Op de achtergrond hoorde ik een onbekende stem.

Zakelijk. Kalm.

—

“Wie zijn deze mensen?” vroeg hij.

—

Ik leunde achterover in mijn stoel.

—

“Dat,” zei ik rustig,

“zijn de nieuwe eigenaren.”

—

Stilte.

—

“Dat is niet grappig,” zei hij scherp.

“Zeg tegen ze dat ze moeten vertrekken.”

—

“Dat kan ik niet,” antwoordde ik.

“Het huis is verkocht.”

—

Een lange ademhaling aan de andere kant.

—

“Verkocht?” herhaalde hij langzaam.

“Welk huis?”

—

“Dat huis,” zei ik.

“Waar jij dacht dat je eigenaar van was.”

—

De stilte die volgde…

was zwaarder dan alles van de avond ervoor.

—

“Je liegt,” zei hij.

—

“Ik heb de papieren vanochtend getekend,” ging ik verder.

“De overdracht is gestart. Juridisch gezien heb jij daar niets meer te zeggen.”

—

“Maar dat is mijn huis!” riep hij.

—

Ik sloot even mijn ogen.

—

“Nee,” zei ik zacht.

“Het was nooit van jou.”

—

Aan de andere kant hoorde ik Sophia.

Fluisterend………………..

Lees verder op de volgende pagina.