Aller au contenu— Je kunt blijven schreeuwen.
— Maar juridisch… ben je hier al weg.
Valérie deed een stap achteruit.
Ze keek naar haar modderige laarzen.
Toen naar Richard.
— Je zei dat dit restaurant van jou was.
Hij zei niets.
Claire draaide zich om en liep richting de eetzaal.
De regen buiten werd zachter.
Voor het eerst sinds ze binnen was gekomen voelde de lucht lichter.
Ze keek naar Madame Thérèse.
— Misschien moeten we opnieuw beginnen.
De vrouw glimlachte voorzichtig.
— Wat bedoelt u?
Claire keek naar de tafels.
Naar de keuken waar de koks werkten.
Naar de plek waar haar vader ooit trots had gestaan.
— Vanavond eten alle medewerkers hier gratis, zei ze.
— Op kosten van het huis.
De serveurs begonnen zacht te lachen van opluchting.
Achter haar stond Richard nog steeds in de vestibule.
Met lege handen.
En voor het eerst sinds jaren begreep hij iets dat hij nooit had verwacht.
De vrouw die hij had gedwongen om laarzen schoon te maken…
was altijd al de echte eigenaar geweest.