Daarom heb ik jullie vandaag allemaal hierheen geroepen,” vervolgde opa met zwakke stem.

“Het is tijd om beslissingen te nemen.”

De kamer werd doodstil. Zelfs Karen hield op met dramatisch snikken. Iedereen boog iets naar voren, alsof ze bang waren een woord te missen dat over geld ging.

“Ik heb veel nagedacht,” zei opa langzaam. “Over wat ik nalaat. En aan wie.”

Alex voelde hoe de spanning in de lucht dikker werd. Hij zag hoe zijn oom zijn manchetknopen rechtzette, hoe Bella onrustig met haar nagels op haar telefoon tikte, hoe Chloe haar lippen bevochtigde alsof ze al champagne proefde.

“Mijn fortuin,” ging opa verder, “zal niet naar de familie gaan.”

Een collectieve inademing.

Karen liet een overdreven snik horen. “Pap… dat meen je toch niet?”

“Ik meen het wel,” zei opa kalm. “Ik heb besloten alles te schenken aan een goed doel. Een stichting voor kansarme jongeren.”

De kamer ontplofte bijna.

“Dat is belachelijk!” riep een neef.

“Na alles wat wij voor u hebben gedaan?” zei een tante verontwaardigd.

“U bent niet uzelf,” fluisterde Karen dramatisch.

Alex bleef stil. Hij keek naar opa, die met gesloten ogen lag, zijn handen rustig op de deken gevouwen.

“De papieren zijn al in orde,” zei opa. “De kluis bevat alleen nog wat persoonlijke spullen. Herinneringen. Geen geld.”

Dat was het moment waarop Alex het zag gebeuren.

Eén voor één begonnen ze excuses te verzinnen om de kamer te verlaten.

“Ik moet even bellen.”

“Ik ga wat water halen.”

“Het is hier zo warm.”

Maar ze gingen allemaal dezelfde kant op. Richting de kluis.

Alex’ maag draaide zich om……………

Lees verder op de volgende pagina.