Toen ik voor het eerst de poort van het Pazo del Olvido openduwde, kraakte het ijzer alsof het mij wilde waarschuwen. De lucht rook naar natte aarde en oude stenen. Estrella, de koe die ze mij met spot hadden nagelaten, stond rustig naast me en herkauwde alsof deze plek haar al lang vertrouwd was. Mijn hand rustte beschermend op mijn zwangere buik. Zeven maanden. Alleen. Weduwe. En verbannen.

De dorpsbewoners hadden me niet eens aangekeken toen ik voorbijliep. Sommigen maakten een kruis, anderen fluisterden woorden die ik niet wilde horen. “Dat huis is vervloekt.” “Niemand blijft daar lang.” Maar ik had geen keuze. Alles wat ik had, stond nu hier voor me.

Het pazo was vervallen, ja. Het dak lekte, de houten luiken hingen scheef, en de binnenplaats was overwoekerd door onkruid. Toch voelde ik iets wat ik niet kon verklaren. Geen angst. Eerder… stilte. Alsof de muren wachtten.

De eerste nachten waren het zwaarst. De wind huilde door de gangen, en elke schaduw leek te bewegen. Ik sliep met Estrella in de oude schuur, dichter bij haar warmte dan bij de koude stenen van het huis. Tot mijn verbazing gaf ze melk. Rijk, vol, warm. Niet de “steriele koe” waar Sebastián over had gelachen.

Met haar melk begon ik te overleven. Ik maakte kaas, boter, en ruilde ze voorzichtig met een oude vrouw aan de rand van het dorp. Ze zei weinig, maar haar ogen waren niet vijandig. Langzaam begon ik te begrijpen: mensen vreesden niet het huis, ze vreesden wat ze niet begrepen.

Op een regenachtige ochtend, terwijl ik probeerde een ingestorte muur te herstellen, ontdekte ik iets vreemds. Onder een losse steen zat een ijzeren ring. Met moeite trok ik eraan, en een verborgen luik kwam tevoorschijn. Mijn hart bonsde. Dit was geen legende. Dit was echt.

De trap leidde naar een kleine ondergrondse ruimte. Geen schatten van goud, geen juwelen. Alleen documenten. Kaarten. Oude akten. En een leren zakje met munten, oud maar waardevol. Mijn handen trilden toen ik de naam van Joaquín zag, samen met die van zijn vader en grootvader. Het pazo was nooit vervloekt geweest. Het was beschermd……………..

Lees verder op de volgende pagina.