Maar elke keer als ik ’s avonds de kerstlichtjes zag branden, kwam die brief terug. Niet als nostalgie, maar als een onafgemaakt hoofdstuk.

Na twee weken gaf ik toe.

Het sneeuwde licht die avond. Ik zette een kop thee, opende de laptop en typte haar naam opnieuw in. Deze keer sloot ik het scherm niet meteen.

Ik vond een oud, nauwelijks actief profiel. Geen recente berichten, geen foto’s behalve die ene. Maar er stond een e-mailadres.

Ik staarde naar het scherm. De cursor knipperde, ongeduldig.

Wat schrijf je aan je eerste liefde na achtendertig jaar stilte?

Na een lange tijd begon ik te typen. Geen grote woorden. Geen verklaringen. Alleen eerlijkheid.

Susan,

Ik weet niet of je dit bericht ooit zult lezen, of dat je me überhaupt nog herinnert. Mijn naam is Thomas. We kenden elkaar lang geleden. Vandaag vond ik een brief die je me schreef in 1991 — een brief die ik toen nooit heb gelezen. Ik weet niet hoe ik dit moet uitleggen, alleen dat het me diep heeft geraakt. Het spijt me dat ik toen niet heb geantwoord. Als je dit leest en je voelt je daar prettig bij, zou ik graag weten hoe het met je gaat.

— Thomas

Mijn vinger bleef boven de verzendknop hangen.

Toen klikte ik.

En meteen kreeg ik spijt.

De volgende dagen waren een marteling. Elke keer als mijn telefoon een geluid maakte, schrok ik. Soms hoopte ik dat ze niet zou antwoorden — dat dit allemaal zou eindigen in stilte, net als vroeger.

Maar drie dagen later, op een vroege ochtend, zag ik een nieuw bericht.

Mijn handen trilden toen ik het opende.

Thomas,

Ik heb dit bericht drie keer gelezen voordat ik durfde te antwoorden. Ja, ik herinner me je. Natuurlijk doe ik dat. Die brief… ik heb me vaak afgevraagd of hij ooit bij je is aangekomen. Jarenlang, om eerlijk te zijn. Het leven is anders gelopen dan ik had gedacht. Mijn man is zes jaar geleden overleden. Ik leef rustig. Soms eenzaam, maar vredig. Het verrast me dat je schrijft. Ik weet niet wat dit betekent, maar het raakt me meer dan ik had verwacht……………

Lees verder op de volgende pagina.