Aller au contenuNog één keer keek ik om.
“Geniet van de reünie,” zei ik.
“En feliciteer Bryce. Hij heeft het goed gedaan.”
Toen liep ik weg.
Buiten was de lucht koud en scherp. De helikopter wachtte, motoren draaiend, klaar om op te stijgen. Ik stapte in zonder om te kijken.
Terwijl het toestel loskwam van de grond, zag ik door het raam de Aspen Grove-zaal kleiner worden. Een plek vol namen, titels en applaus.
En voor het eerst voelde ik geen enkele behoefte meer om daar gezien te worden.
Want sommige mensen horen niet thuis onder spotlights.
Ze horen thuis waar beslissingen ertoe doen.
Waar stilte kracht is.
En waar niemand je hoeft te erkennen —
omdat je jezelf al lang hebt bewezen.