Toen Mark binnenkwam, herkende hij de ruimte niet meteen. Of misschien herkende hij míj niet.

Hij keek rond alsof hij een ander leven was binnengelopen. Zijn ogen bleven even hangen bij mij, en ik zag verwarring. Verwachting. Misschien zelfs spijt. Maar ik wachtte niet op een reactie.

Hij zette zijn tas neer en liep richting de slaapkamer. Halverwege bleef hij abrupt staan.

Het rode briefje.

Ik zag hoe hij het oppakte. Hoe zijn wenkbrauwen zich samenknepen toen hij begon te lezen. Hoe zijn schouders langzaam zakten. Hoe de kleur uit zijn gezicht verdween.

Hij slikte.

“Wat… is dit?” vroeg hij, zijn stem zachter dan ik hem ooit had gehoord.

Ik bleef bij de deur staan. “Lees het maar af.”

Hij keek opnieuw naar het briefje.

—

Mark,
Dit is geen afscheidsbrief. Dit is geen wraak.
Dit is verantwoordelijkheid.

Ik heb mezelf verloren terwijl ik probeerde jouw verwachtingen bij te houden.
Ik werd kleiner zodat jij je groter kon voelen.
Ik dacht dat liefde betekende dat ik mezelf moest aanpassen om gekozen te blijven worden.

Maar liefde hoort niet te verdwijnen wanneer een lichaam verandert………..

Lees verder op de volgende pagina.