Toen Lena de slaapkamer weer binnenkwam, bleef ze abrupt staan.

Graham zat op de rand van het bed. Zijn schouders waren naar voren gezakt, zijn handen ineengevouwen alsof hij zich eraan vastklampte. Hij keek niet op toen zij binnenkwam. De kamer, die enkele minuten geleden nog warm en vol belofte had gevoeld, leek plots koud en zwaar.

“Graham?” vroeg Lena zacht. “Is alles goed?”

Hij haalde diep adem. Het klonk alsof hij zich voorbereidde op iets dat hij al veel te lang had uitgesteld.

“Lena,” begon hij, zijn stem laag en gespannen. “Ga alsjeblieft even zitten.”

Haar hart begon sneller te kloppen. Ze ging langzaam tegenover hem op de stoel zitten, haar handen rustend in haar schoot.

“Je maakt me bang,” zei ze eerlijk.

Hij knikte. “Dat begrijp ik. En het spijt me. Echt. Maar ik kan dit niet langer voor me houden.”

Er viel een stilte. Niet het soort stilte dat comfortabel is, maar een die drukt, die ademt, die dreigt.

“Sorry,” fluisterde hij. “Ik had je dit vóór vandaag moeten vertellen.”

Lena voelde haar maag samentrekken. “Vertellen… wat?”

Graham sloot even zijn ogen. Toen keek hij haar recht aan.

“Ik ben niet wie je denkt dat ik ben.”

Ze lachte nerveus. “Wat bedoel je? Je bent Graham. Je werkt in consultancy. Je—”

“Dat is niet het hele verhaal,” onderbrak hij haar. “En het belangrijkste deel heb ik verzwegen.”

Hij stond op en liep langzaam naar het raam. Buiten fonkelden de lichten van de stad. Hij bleef met zijn rug naar haar toe staan.

“Jouw vader kent me als een oude collega uit de garage,” zei hij. “En dat was ik ook… ooit. Maar daarna is mijn leven een andere richting uitgegaan.”

Lena voelde hoe haar adem stokte. “Graham, alsjeblieft. Zeg gewoon wat er is.”

Hij draaide zich om.

“Ik heb een dochter.”

De woorden hingen zwaar in de lucht.

Lena knipperde. “Een… dochter?”

“Ja,” zei hij. “Ze is zestien.”

Haar eerste reactie was verwarring, niet woede. “Waarom heb je dat nooit verteld?”

“Omdat,” zei hij met gebroken stem, “ik haar al acht jaar niet meer heb gezien.”

Nu kwam de pijn.

“Wat bedoel je daarmee?”

Graham ging weer zitten. Zijn handen trilden licht. “Mijn ex-vrouw… ze heeft me bij haar weggehouden. Er waren rechtszaken. Beschuldigingen. Ik verloor alles. Mijn huis. Mijn spaargeld. En uiteindelijk… mijn dochter.”

Lena voelde haar borst strak worden. “Maar waarom heb je dit verborgen? Waarom vandaag?”

“Omdat ik dacht dat ik het verleden achter me kon laten,” zei hij bitter. “En omdat ik bang was dat als je het wist… je me niet zou willen.”

Ze stond op. “Dat had je mij laten beslissen,” zei ze scherp. “Niet jij……………….

Lees verder op de volgende pagina.