Haar gezicht verloor zijn kleur.

Ik slikte de voldoening weg en sprak verder — kalm, feitelijk.

“Jouw helft van het appartement bedraagt, zoals je zei, vijftig procent. En de helft van de totale zorgkosten van de afgelopen tien jaar…” Ik tikte nog eens op het blad. “Dat is precies dit bedrag.”

De notaris nam het blad in handen en las de som hardop voor.

Het was geen klein getal.

Alina verstijfde. Haar advocaat boog zich naar haar toe en fluisterde iets — vast geen felicitatie.

“Maar… maar…” hakkelde ze, “dit… dit is onmogelijk! Waarom hebben jullie mij dit nooit verteld?”

Ik keek haar lang aan.

“We hebben je vaak gevraagd om te helpen,” zei ik zacht. “Je zei telkens dat je geen geld had. Dus hebben wij het alleen gedaan.”

Ze sloeg haar ogen neer.

Mijn man legde voorzichtig zijn hand op de mijne — een zeldzaam gebaar, want hij was nooit goed geweest in conflicten.

De notaris kuchte.

“Mevrouw,” zei hij tegen Alina, “u kunt uw erfdeel alleen opeisen nadat de zorgkosten proportioneel zijn verrekend. Volgens deze documenten zou dat betekenen dat u het genoemde bedrag moet betalen. Pas dan kunt u aanspraak maken op de helft van de woning.”

Het bleef even stil. Zelfs de klok aan de muur leek te stoppen met tikken.

Alina’s stem klonk klein toen ze fluisterde:

“Dat… kan ik niet betalen.”

Ik glimlachte zonder triomf. Er was geen vreugde in dit moment. Slechts rechtvaardigheid.

“Dan nemen wij het appartement volledig over,” zei ik rustig. “Zoals je zelf zei: de wet is de wet.”

Haar advocaat legde zijn pen neer.

“Mijn cliënte,” zei hij formeel, “ziet af van haar aanspraak.”

Alina stond op, draaide zich om en verliet zonder een woord te zeggen het kantoor. Haar hakken tikten snel — alsof ze uit de situatie wilde vluchten.

Toen ze weg was, zuchtte de notaris diep.

“Ik moet zeggen,” zei hij terwijl hij het dossier nog eens bewonderend aanraakte, “dit soort voorbereiding zie ik zelden………..

Lees verder op de volgende pagina.