Lucas keek me wanhopig aan.

Ik glimlachte zwakjes terug. Maar we wisten allebei dat het niet vol te houden was.

—

De druppel die de emmer deed overlopen

Op de vierde avond — het zou eigenlijk een bijzonder moment moeten zijn, want we hadden een romantisch diner gereserveerd — stond Diane plotseling voor onze deur.

„Jongens, we hebben een verrassing!”

Ik voelde mijn hart zakken. „Wat voor verrassing?”

Ze straalde. „We hebben een boottocht geregeld! Voor ons allemaal! Zonsondergang, muziek, hapjes. Ik dacht: waarom zouden jullie alleen gaan als wij ook kunnen genieten?”

Ik keek Lucas aan. Zijn gezicht vertrok.

Hij wist dat dit belangrijk voor me was. Het diner was mijn poging geweest om de regie over onze reis terug te krijgen — een avond alleen voor ons twee.

„Mam,” begon hij, „we hadden plannen. We wilden vanavond—”

„Ach, plannen!” riep ze. „Die kun je altijd verzetten. Dit wordt onvergetelijk!”

En toen zei Gerald het:

„Gezinnen horen samen te blijven. Vooral in zulke speciale momenten.”

Ik voelde een knoop in mijn keel. Een mix van teleurstelling en machteloosheid.

Voordat ik het wist, voelde ik tranen opkomen — niet van verdriet, maar van frustratie die ik niet meer kon inslikken.

„Ik moet even naar buiten,” zei ik met een gedempte stem.

Dit keer volgde Lucas me niet meteen. Misschien omdat hij wist dat ik dit moment nodig had.

—

De omslag

Ik zat op de stenen rand van het terras, kijkend naar de zee die langzaam donkerder werd. De lucht was prachtig, paars en goud, maar ik zag het nauwelijks.

Na een paar minuten kwam Lucas toch naar me toe. Hij ging naast me zitten en pakte voorzichtig mijn hand.

„Het spijt me,” zei hij zacht. „Ik wist niet dat het zo zou lopen. Maar ik beloof je — dit stopt nu………….

Lees verder op de volgende pagina