De volgende dagen waren een marteling.

Elke ochtend werd ik wakker met het zachte licht dat door de gordijnen viel… en het veel minder zachte geluid van Diane die luidruchtig door de keuken rommelde.

Op dag één maakte ze een „gezond familieontbijt”, compleet met geroosterde broodjes, feta en tomaten — iets wat normaal best lief zou zijn, ware het niet dat ze om zes uur ’s ochtends begon te zingen terwijl ze pannen neerzette alsof ze in een kookshow stond.

Gerald zat dan al op het terras, genietend van zijn koffie, terwijl Lucas en ik moeizaam onze slaapkamer verlieten. Zodra we aan tafel schoven, begonnen de vragen:

„Hoe hebben jullie eigenlijk geslapen? De matrassen zijn prima, hè?”

„Wat willen jullie vandaag doen? Wij dachten aan een rondrit, maar jullie kunnen natuurlijk mee!”

„Lieverd, waarom kijk je zo moe? Hebben jullie nog last van de reis?”

Ik beet me meerdere keren op mijn tong om iets te zeggen dat later op internet in huwelijksblogs zou worden beschreven als: de zin die het huwelijk deed instorten.

Lucas probeerde telkens in te grijpen, maar telkens als hij begon met „Mam, pap—”, viel Diane hem met vrolijke energie in de rede.

„O, Lucas, stel je niet aan. Dit wordt een fantastische familietrip!”

Familietrip. Het woord prikte elke keer in mijn maag.

—

De villa die niet meer van ons voelde

Lucas en ik probeerden kleine momenten samen te creëren — een wandeling langs de klif, een duik in het infinity-zwembad. Maar zelfs dat liep mis.

Op een middag zaten we hand in hand aan de rand van het zwembad, de zon brandde zachtjes op onze schouders. Eindelijk, zo voelde het, hadden we een paar rustige minuten.

Tot Diane om de hoek verscheen, met een felgekleurde parasol in de hand.

„Wat leuk dat jullie ook zwemmen! Gerald en ik komen erbij!”

Binnen vijf minuten lag onze „intieme middag” in het water — letterlijk en figuurlijk — toen Gerald enthousiast in het zwembad sprong, waardoor ik een fontein aan zout water over me heen kreeg………….

Lees verder op de volgende pagina