Aller au contenu…ik herkende zijn nummer meteen. Mijn hart sloeg even over, niet van verlangen, niet van verdriet, maar van een vreemd soort rust. Ik nam op.
“Luna?” vroeg hij, aarzelend.
“Ja?”
Er volgde een stilte. Geen zakelijke toon, geen zelfverzekerde stem. Alleen ademhaling, alsof hij niet wist hoe hij moest beginnen.
“Hoe gaat het… met jullie?”
Ik glimlachte flauw, maar hij kon het niet zien. “Goed. We redden ons. En jij?”
Een schok van bitterheid langzaam, vermengd met schaamte. “Het gaat… minder goed. Ik… ik wilde je advies vragen.”
Mijn wenkbrauwen trokken automatisch samen. “Advies? Van mij?”
Hij slikte hoorbaar. “Ze… mijn vrouw… heeft moeite met de administratie. Met geld. Met de school van haar dochter. Er gaat van alles mis. En ik weet niet hoe ik het moet oplossen. Ik weet niet hoe ik dit… huishouden draaiend moet houden.”
Ik moest even lachen, niet spottend, maar uit pure ironie. “En waarom zou ik je daarbij moeten helpen?”
Hij haalde diep adem. “Omdat jij altijd wist hoe. Jij kon alles. Je maakte het makkelijk voor mij. Ik dacht dat ik een held was toen ik voor haar koos. Maar… ik denk dat ik nooit heb beseft hoeveel jij deed…………