Aller au contenuDe wereld leek stil te vallen.
“Wie heeft dat gestuurd?” vroeg ik zacht.
“De bank zegt dat het van jouw e-mailadres kwam!”
Ik keek langzaam weer naar Emily.
Ze tekende rustig een kat op een vel papier.
“Ethan,” zei ik, mijn stem bijna fluisterend, “ik moet ophangen.”
“WAAG HET NIET—”
Ik verbrak het gesprek.
De kamer was plotseling doodstil.
Emily keek op.
“Was dat oom Ethan?”
Ik knikte langzaam.
“Hij klinkt boos,” zei ze.
Ik ging tegenover haar zitten.
“Emily… wat bedoelde je maandag toen je zei dat je het had geregeld?”
Ze legde haar potlood neer.
“Je was zo verdrietig.”
“Ik weet het, schat.”
“Dus ik wilde helpen.”
Mijn hart klopte nu luid in mijn borst.
“Hoe?”
Ze keek even naar haar handen.
Toen zei ze iets dat mijn adem deed stokken.
“Ik wist dat oom Ethan jouw computer gebruikte.”
Mijn gedachten begonnen te racen.
“Ja…”
“En hij vergat altijd uit te loggen.”
Mijn maag trok samen.
“Emily… wat heb je gedaan?”
Ze keek me recht aan.
“Ik heb zijn berichten gelezen.”
Mijn hart sloeg een slag over.
“Welke berichten?”
“Met Maya.”
Mijn keel werd droog.
“Wat stond daarin?”
Ze haalde haar schouders op.
“Dat hij jouw geld ging nemen en dat jij ‘te goedgelovig’ was om het te stoppen.”
Een scherpe pijn trok door mijn borst.
Emily vervolgde:
“Dus ik heb screenshots gemaakt.”
Ik staarde haar aan.
“Je… wat?”
“Ik heb ze naar jouw e-mail gestuurd.”
Mijn handen begonnen te trillen.
“En daarna?”
“Toen heb ik de fraude-knop in je bankapp gevonden………………