“Karen? Wat doe jij hier?”

Melissa draaide zich om.

“Mama!”

Ze rende naar me toe en sloeg haar armpjes om mijn benen. Ik tilde haar op zonder mijn ogen van Ben af te halen.

“Wie is zij?” vroeg ik kalm. Té kalm.

De vrouw slikte. “Ik ben Elise. Ik… ik pas soms op Melissa.”

“Soms?” herhaalde ik zacht.

Ik keek naar Ben.

Hij opende zijn mond. Sloot hem weer.

Toen kwam het eruit.

“Karen, luister. Ik… ik heb mijn baan verloren. Drie weken geleden. Ik wilde het je niet vertellen. Je bent net weer begonnen met werken. Je was al zo moe. Ik schaamde me.”

De woorden hingen zwaar in de lucht.

“Dus je liet onze dochter elke dag bij een vreemde achter?” Mijn stem brak nu.

“Elise is geen vreemde,” zei hij snel. “Ze is een oud-collega. Ze paste op terwijl ik solliciteerde. Ik wilde je verrassen als ik iets nieuws had.”

Ik keek naar Elise. Ze knikte voorzichtig.

“Hij is hier meestal met zijn laptop,” zei ze zacht. “Ik dacht dat jij het wist.”

Ik voelde boosheid. Verdriet. Opluchting. Alles tegelijk.

“En waarom mocht Melissa niets zeggen?” vroeg ik.

Ben keek naar de grond.

“Omdat ik bang was. Bang dat je teleurgesteld zou zijn. Dat je me zwak zou vinden…………..

Lees verder op de volgende pagina.