Aller au contenuEen paar mensen begonnen te fluisteren. Anderen keken naar Adrien alsof hij plotseling onzichtbaar was geworden.
Adrien liep naar voren.
— Claire… waarom heb je me dit nooit verteld?
Ik keek hem rustig aan.
— Omdat je nooit hebt gevraagd wie ik was.
Hij probeerde te lachen.
— Dit verandert niets tussen ons.
Ik voelde een vreemde rust.
— Het verandert alles.
Ik pakte een tweede document uit mijn tas.
— Drie uur geleden heeft mijn advocaat de scheidingspapieren ingediend.
De zaal hield zijn adem in.
— En als grootste aandeelhouder… heb ik ook een bestuursvergadering aangevraagd.
Ik keek naar Hector.
Hij knikte langzaam.
— Die vergadering zal morgenochtend plaatsvinden.
Adrien’s stem brak.
— Waar heb je het over?
Ik antwoordde kalm:
— Over jouw positie.
De woorden hingen zwaar in de lucht.
— Adrien Morel… zei ik zacht.
Ik keek hem recht in de ogen.
— Vanaf morgen ben je niet langer directeur van Nexora Systems.
Zijn gezicht werd asgrauw.
Lucie stond sprakeloos.
Ik legde de microfoon neer.
Toen keek ik nog één keer naar de wijnvlek op mijn jurk.
En zei rustig:
— Wat de vloer betreft…
Ik pakte een servet en gaf het aan een ober.
— Dat is niet mijn werk.
En terwijl de zaal nog steeds in stilte stond…
liep ik weg als de enige persoon in de kamer die altijd al wist wie ze werkelijk was.