Ik haalde diep adem.

De rode wijn droop nog steeds langs mijn witte jurk terwijl iedereen naar mij keek. Sommigen lachten zacht, anderen deden alsof ze niets zagen.

Lucie keek mij triomfant aan.

— Als je bij het personeel hoort, zei ze spottend, maak het dan schoon.

Adrien zuchtte geïrriteerd.

— Claire, maak er alsjeblieft geen scène van.

Dat was het moment.

Jarenlang had ik gezwegen.

Maar niet meer.

Ik keek naar de vlek op mijn jurk, pakte rustig een servet van de tafel… en legde het terug.

Toen liep ik niet naar de vloer.

Ik liep naar het podium.

Een paar mensen fronsten hun wenkbrauwen.

— Hé, waar denk je dat je heen gaat? riep Lucie.

Ik antwoordde niet.

Ik stapte het kleine podium op waar eerder de presentaties werden gehouden.

De zaal begon stil te worden.

Ik pakte de microfoon.

— Goedenavond, zei ik rustig.

De stemmen in de zaal stierven langzaam weg.

Adrien stond verstijfd.

— Claire… wat doe je?!

Ik keek hem even aan.

— Ik denk dat het tijd is om een kleine verwarring op te lossen.

Hector Valois, de CEO, keek mij aandachtig aan. Hij wist precies wat er ging gebeuren.

Adrien niet.

— Mevrouw, zei een organisator nerveus, het programma—

Hector hief zijn hand.

— Laat haar spreken.

De zaal werd volledig stil.

Ik keek naar de honderden gasten.

— Vanavond hebben velen van jullie gesproken over een persoon die jullie nog nooit hebben ontmoet.

Een paar mensen knikten.

Iedereen kende het gerucht.

De mysterieuze eigenaar van Nexora Systems.

— Sommigen noemen die persoon de “Fantoomvoorzitter”, ging ik verder…………..

Lees verder op de volgende pagina.