“Ik heb het niet gezien. Maar nu wel.”

Ik sloot mijn ogen even.

Ademde diep in.

Er was nog een bericht.

Van Amanda.

Lang.

Verdedigend.

Uitleggend.

Waarom het “niet zo bedoeld was”.

Waarom het “gewoon praktisch” was.

Waarom ik “het misschien verkeerd had opgevat”.

Ik glimlachte zacht.

En legde de telefoon neer.

Sommige gesprekken hoef je niet meteen te voeren.

Sommige mensen moeten eerst zelf begrijpen.

Ik bleef nog een tijdje zitten.

Dronk mijn koffie langzaam op.

Voelde hoe iets zwaars uit mij wegzakte.

Die nacht ging ik niet terug naar hun appartement.

Ik boekte een kleine kamer in een eenvoudig hotel.

Niets bijzonders.

Maar schoon.

Rustig.

Van mij.

De volgende ochtend werd ik wakker zonder spanning in mijn borst.

Geen gevoel dat ik iets moest goedmaken.

Geen rol om te spelen.

Mijn telefoon had nieuwe berichten.

Benjamin.

Weer.

“Mam, kom vandaag alsjeblieft terug. Ik wil het goed doen.”

Ik keek naar het bericht.

Lang.

Toen stond ik op………………

Lees verder op de volgende pagina.