Aller au contenuZe zei het allemaal zonder oordeel, zonder enige hint van spijt. Gewoon praktische zaken die opgelost moesten worden. Haar woorden waren hard, maar ze waren een reden om door te gaan. Het was geen magische oplossing, maar het was een begin.
« Ik kan je niet alles geven, Maya, » zei ze uiteindelijk, terwijl ze haar koffie neerzette en me recht in de ogen keek. « Maar je hebt wel iets heel belangrijks: de kans om het zelf te doen. Je moet niet bang zijn om terug te vechten. Als je wilt dat Laya het goed heeft, moet jij het goed hebben. »
Ik knikte, al voelde ik een traan ontsnappen. « Ik zal mijn best doen, Mamie, » zei ik zacht. « Voor haar. En voor mezelf. »
Evelyn stond op, en voor het eerst voelde ik geen wanhoop in haar ogen. In plaats daarvan was er een beetje respect, misschien zelfs een stukje erkenning voor de strijd die ik had gevoerd, zelfs als ik dat zelf niet altijd zag. « Goed, » zei ze. « We beginnen vanavond. De rest van de week zal vol hard werken zijn, maar je hebt alles in je om dit te doen. »
Toen ze de deur achter zich dichttrok, bleef ik alleen met Laya, die nog steeds vrolijk met haar speelgoed speelde. Maar ik voelde dat er iets in me veranderde. Er was een nieuwe vastberadenheid, een nieuwe kracht die ik eerder niet had kunnen vinden.
De weg was niet eenvoudig, en ik zou ongetwijfeld struikelen. Maar voor het eerst in lange tijd geloofde ik dat ik weer iets op kon bouwen, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn dochter. Misschien zou het huis dat ik haar beloofde niet snel komen, maar ik had nu een startpunt. En dat was genoeg om mee te beginnen.
We hadden niet alles wat we wilden, maar we hadden elkaar. En misschien was dat alles wat we ooit echt nodig zouden hebben.