Ze knikte, zoals alleen een kind dat echt niet begreep wat er aan de hand was, kan doen. Ze vertrouwde me. En dat deed me pijn, omdat ik het gevoel had dat ik haar zoveel meer moest geven dan wat ik haar op dat moment kon bieden.

Toen ik naar beneden ging om te ontbijten, vond ik Evelyn in de woonkamer, met een kop koffie in haar handen en een paar documenten voor zich op tafel. Ze keek op toen ik binnenkwam, maar zei niets. Ze knikte alleen kort naar de stoel tegenover haar, een gebaar dat me zei dat ik moest zitten.

« Je hebt mijn hulp, » begon ze zonder omhaal, « maar je zult het zelf moeten doen, Maya. Ik kan je geen huis geven, maar ik kan je wel helpen de juiste stappen te zetten. Je moet leren om voor jezelf op te komen. En voor Laya. »

Ik knikte, al voelde ik een knoop in mijn maag. Ze had gelijk, ik had altijd geprobeerd alles zelf te doen, alles te dragen. Maar nu was ik op een punt gekomen waarop ik hulp moest accepteren, niet alleen van haar, maar ook van mezelf.

Evelyn legde een aantal documenten op de tafel, allemaal gerelateerd aan mijn financiën, mijn werk en de mogelijke stappen die ik moest nemen om mijn leven weer op te bouwen. « Je zult een baan moeten vinden die je in staat stelt om echt voor jezelf te zorgen, en niet alleen overleven. En je zult een manier moeten vinden om die stabiliteit voor Laya te creëren………….

Lees verder op de volgende pagina.