Maar de dag erna lagen er opnieuw speelgoedjes. Niet één, maar meerdere: kleine autootjes, een bal en nog een knuffel. Het was zo vreemd dat ik me begon af te vragen wie ze daar neerzette – en waarom.

Toen het de derde dag opnieuw gebeurde, besloot ik het uit te zoeken.

De onbekende vrouw

Die middag zag ik een vrouw bij het graf staan. Ze had een klein zakje bij zich en haalde er voorzichtig een speelgoedfiguurtje uit. Toen ze het bij de steen neerzette, draaide ze zich om en wilde weglopen.

Ik aarzelde even, maar riep haar toen. Ze keek geschrokken op, alsof ze betrapt was. Ik liep naar haar toe en vroeg zacht:
‘Kent u mijn zoon?’

Haar ogen vulden zich met tranen. Ze knikte en vertelde dat ze mijn zoon had leren kennen op zijn werk. Hij had in de laatste jaren vaak bij haar thuis gegeten. Ze zei dat hij voor haar als een oudere broer voor haar dochtertje was geweest.

Het verborgen verhaal….

lees meer op de volgende pagina